Robot sprzątający sprawdza się najlepiej wtedy, gdy jego możliwości odpowiadają układowi mieszkania, rodzajowi podłóg i codziennym nawykom domowników. W jednym domu wystarczy model odkurzający za około 1000-1500 zł. W innym dopiero urządzenie z mapowaniem, stacją opróżniającą i funkcją mopowania poradzi sobie z sierścią, progami oraz większym metrażem.
W tekście opisujemy funkcje przydatne w domu, różnice między markami i przedziały cenowe dla poszczególnych segmentów. Te informacje ułatwiają ocenę, za które opcje dopłacić, a z których można zrezygnować.
Na co zwrócić uwagę przy wyborze robota sprzątającego do domu?
Na starcie sprawdź trzy rzeczy: sposób nawigacji, wysokość robota i dostępność części eksploatacyjnych. Model z lidarowym skanowaniem porusza się po domu szybciej i czyści bardziej przewidywalnie niż urządzenie jeżdżące chaotycznie od ściany do ściany. Wysokość obudowy trzeba porównać z prześwitem pod kanapą, łóżkiem i szafkami – jeśli mebel ma 9,5 cm, robot o wysokości 9,8-10 cm po prostu tam nie wjedzie. Części eksploatacyjne sprawdza się przed zakupem, a nie po nim: szczotki boczne, filtr HEPA, wałek główny i pady mopujące powinny być dostępne w regularnej sprzedaży, najlepiej także jako zamienniki.
Metraż i układ domu pokazują, czy wystarczy prostszy model, czy potrzeba sprzętu z dokładnym mapowaniem. W mieszkaniu 40-50 m2 różnica między podstawową a lepszą nawigacją bywa mniej odczuwalna niż w domu z korytarzem, kilkoma pokojami i strefą dzienną połączoną z kuchnią. Przy większej powierzchni przydaje się też akumulator pozwalający na 90-120 minut pracy, a nie czas podawany wyłącznie dla trybu cichego i pustej podłogi.
Przed porównaniem marek i cen sprawdź kilka parametrów technicznych, które później przekładają się na codzienne użytkowanie:
- Wysokość robota – zwykle 8-10,5 cm; zmierz najniższy prześwit pod meblami.
- Pojemność pojemnika na kurz – około 300-500 ml w większości modeli; przy sierści i dużym metrażu większy zbiornik ogranicza częste opróżnianie.
- Pojemność zbiornika na wodę – najczęściej 200-300 ml; taki zakres wystarcza na odświeżenie podłogi, ale nie na intensywne mycie całego domu.
- Głośność pracy – około 55-70 dB; różnica kilku decybeli bywa odczuwalna, zwłaszcza przy pracy wieczorem albo podczas home office.
- Progi i przeszkody – wiele modeli pokonuje 1,5-2 cm, jednak liczy się też kształt progu i to, czy najazd jest łagodny.
- Obsługa w aplikacji – sprawdź, czy da się ustawić harmonogram, strefy bez wjazdu, kolejność sprzątania pomieszczeń i poziom mocy dla każdego pokoju.
Sama moc ssania z karty produktu nie powinna przesądzać o zakupie. Lepiej spojrzeć szerzej: konstrukcja szczotki głównej, szczelność toru przepływu powietrza i sposób pracy na dywanie potrafią dać lepszy efekt niż wyższa liczba Pa w specyfikacji. Podobnie z aplikacją – jeśli robot gubi mapę, nie daje ustawienia stref albo wymaga ręcznego poprawiania pracy, wygoda szybko znika.
Sprawdź też, jak wygląda serwis producenta w Polsce. Liczy się czas realizacji napraw, dostępność autoryzowanych punktów i to, czy producent sprzedaje akumulator, koła, moduł szczotek oraz stację dokującą jako części zamienne. Po 2-3 latach użytkowania właśnie tutaj najłatwiej ocenić, czy zakup był trafiony.
Jakie funkcje robota sprzątającego przydają się na co dzień?
Przy codziennym używaniu najszybciej docenia się funkcje, które skracają obsługę do kilku kliknięć albo całkiem ją ograniczają. Sama moc ssania na papierze mówi mniej niż to, czy robota da się wysłać tylko do kuchni po śniadaniu, czy ominie stojącą suszarkę i czy wróci do bazy bez błądzenia po całym mieszkaniu. Na co dzień bardziej przydaje się wygoda działania niż lista trybów, używanych raz po zakupie. Najbardziej przydają się opcje, które ułatwiają sprzątanie wybranych pomieszczeń i ograniczają ręczne poprawki. Najczęściej sprawdzają się takie funkcje jak:
- Mapy z podziałem na pomieszczenia – pozwalają wysłać robota tylko do kuchni, przedpokoju albo łazienki, bez objeżdżania całego domu. Przydaje się to po posiłkach, w deszczowe dni i przy zwierzętach.
- Strefy zakazane i ściany wirtualne – odcinają miejsce z kablami, legowisko psa, stojak z roślinami albo dywan, którego robot ma nie ruszać.
- Harmonogram sprzątania dla wybranych pokoi – osobne dni i godziny dla stref o różnym stopniu użytkowania. Przedpokój można ustawić codziennie, sypialnię co 2-3 dni, a pokój gościnny raz w tygodniu.
- Zapamiętywanie kilku map – przydaje się w domu piętrowym albo przy osobnym sprzątaniu parteru i poddasza. Bez tej funkcji robot po przeniesieniu tworzy mapę od nowa.
- Automatyczny powrót do ładowania i wznowienie pracy – przy większym metrażu robot po doładowaniu kończy rozpoczęte sprzątanie zamiast zaczynać cały cykl od początku.
- Wykrywanie zabrudzeń – przydaje się przy piasku przy drzwiach wejściowych, okruchach pod stołem czy ziemi rozsypanej przy donicach.
- Tryb intensywny dla wybranego fragmentu – sprawdza się przy tych samych miejscach, które brudzą się szybciej niż reszta podłogi.
- Sterowanie z aplikacji poza domem – można uruchomić sprzątanie z pracy, sprawdzić historię przejazdów i zmienić ustawienia bez podchodzenia do urządzenia.
- Komunikaty o zużyciu materiałów eksploatacyjnych – aplikacja przypomina o filtrze, szczotkach i padach, więc łatwiej utrzymać stały poziom sprzątania.
W domu z dziećmi przydaje się zapis kilku scenariuszy pracy. Jeden dla codziennego przejazdu po kuchni i salonie, drugi dla całego parteru, trzeci dla szybkiego sprzątania po kolacji. Jeśli aplikacja wymaga każdorazowego ustawiania stref od nowa, po tygodniu przestaje być wygodna.
Przydaje się też możliwość ustawienia kolejności pomieszczeń. Najpierw przedpokój i kuchnia, potem salon, na końcu sypialnie – taki układ ogranicza roznoszenie drobnego brudu po domu. W lepszych modelach da się też ustawić inną intensywność pracy dla każdego pokoju, na przykład mocniej przy wejściu i lżej w sypialni.
W codziennym użytkowaniu szybko widać, które funkcje są dodatkiem marketingowym. Pilot bywa zbędny, jeśli aplikacja działa sprawnie. Głośne komunikaty głosowe bez regulacji potrafią bardziej irytować niż pomagać. Z kolei prosta opcja „sprzątaj tutaj” albo możliwość wskazania fragmentu mapy palcem oszczędza czas, bo nie trzeba czekać na pełny cykl w całym domu.
Jeśli robot ma pracować pod nieobecność domowników, sprawdź jeszcze dwie rzeczy: czy wysyła powiadomienie o zablokowaniu i czy pokazuje na mapie miejsce zatrzymania. Bez tych funkcji po powrocie trzeba szukać urządzenia pod łóżkiem albo między krzesłami. Przy regularnym używaniu właśnie takie drobiazgi odróżniają sprzęt wygodny od takiego, który po kilku tygodniach stoi w bazie i kurzy się bardziej niż podłoga.
Czy robot sprzątający z mopowaniem faktycznie zastępuje mycie podłogi?
Przy panelach, płytkach i codziennym kurzu mopowanie w robocie daje dobry efekt odświeżenia podłogi, ale nie zastępuje mycia ręcznego w takim samym zakresie. Robot zbiera lekki brud, ślady stóp, drobny pył i cienką warstwę zaschniętych zabrudzeń, zwłaszcza gdy przejedzie po tej samej strefie 2-3 razy. Z plamą po soku, tłustym śladem przy kuchence albo zaschniętym błotem po psie poradzi sobie dopiero model z dociskiem padów i sensownym schematem przejazdu. W prostszych urządzeniach nakładka mopująca częściej przeciera podłogę, niż ją myje, więc efekt przypomina wilgotną ściereczkę przesuwaną po powierzchni.
Dużo zależy od samego systemu mopowania. Zbiornik z wodą i pasywny pad wystarczą do bieżącego odświeżania mieszkania 40-60 m2, w którym podłoga jest regularnie odkurzana i nie ma ciężkich zabrudzeń. Obrotowe pady albo wibrująca płytka mopująca lepiej radzą sobie z przyklejonym brudem, zwłaszcza w kuchni i przedpokoju. W droższych modelach docisk padów dochodzi zwykle do kilku niutonów, a część urządzeń rozpoznaje dywan i unosi moduł mopujący o kilka milimetrów. Po jednym cyklu podłoga jest po prostu czystsza, a nie jedynie mniej zakurzona.
Sens tej funkcji najłatwiej ocenić po tym, jak wygląda podłoga po 2-3 dniach normalnego używania domu. Jeśli zbiera się głównie kurz, drobiny z kuchni i lekkie ślady przy wejściu, robot z mopem ograniczy ręczne mycie do raz na 1-2 tygodnie. Przy małych dzieciach, psie wychodzącym do ogrodu, gotowaniu kilka razy dziennie i częstym nanoszeniu piachu mycie ręczne nadal będzie potrzebne częściej – zwykle punktowo albo raz w tygodniu na całej powierzchni.
Trzeba też patrzeć na obsługę, bo od niej zależy, czy funkcja będzie używana regularnie. Jeśli przed każdym cyklem trzeba ręcznie zakładać pad, napełniać mały zbiornik i prać ściereczkę po 30 minutach pracy, wiele osób po kilku tygodniach rezygnuje z mopowania. Wygodniejsze są modele, które po sprzątaniu wracają do stacji, płuczą pady i suszą je ciepłym powietrzem. Taka stacja zajmuje więcej miejsca i podnosi cenę, ale przy codziennym myciu różnica w komforcie jest wyraźna.
Przed zakupem sprawdź cztery rzeczy:
- typ mopowania – pasywny pad, wibracja albo obrotowe pady
- unoszenie modułu mopującego – przydaje się, gdy w domu są dywany
- pojemność zbiornika na czystą i brudną wodę w stacji – przy większym metrażu dolewanie i wylewanie wody wypada rzadziej
- dostępność padów i środków czyszczących – eksploatacja nie powinna wymagać szukania akcesoriów co kilka miesięcy
Jeśli zależy ci głównie na świeżej podłodze bez codziennego sięgania po mop, ta funkcja ma sens. Jeśli oczekujesz efektu po gruntownym myciu narożników, zaschniętych plam i fug w kuchni, robot tego nie zrobi. Mopowanie w robocie lepiej traktować jako stałe podtrzymanie czystości między zwykłymi myciami, a nie ich pełny zamiennik.
Jak robot sprzątający radzi sobie z progami, dywanami i sierścią?
Próg o wysokości 1,5-2 cm większość lepszych modeli pokonuje bez większego problemu, ale sam wymiar z katalogu nie wystarcza. Liczy się też kształt przeszkody. Łagodnie wyprofilowany próg robot przejedzie łatwiej niż ostry, metalowy najazd o tej samej wysokości. Jeśli między pokojami są listwy 2 cm, a napęd ma słabą trakcję, urządzenie może kilka razy podjeżdżać, obracać się albo pomijać część mieszkania. W domu z wieloma przejściami lepiej sprawdzić testy przejazdu przez progi niż sam opis producenta.
Na dywanach różnice między modelami widać od razu. Niski, gładki dywan z krótkim runem zwykle nie sprawia problemu, ale przy grubszym włosiu pojawia się spadek skuteczności zbierania i ryzyko blokowania szczotki. Jeśli w salonie leży dywan shaggy albo chodnik z frędzlami, robot może wciągać krawędzie, nawijać nitki na wałek i przerywać cykl. Przed zakupem trzeba sprawdzić trzy parametry:
- wysokość pokonywanej przeszkody – przydaje się 1,8-2 cm, jeśli między pomieszczeniami są listwy lub grubsze dywany
- typ szczotki głównej – gumowa lepiej radzi sobie z sierścią i rzadziej się zapycha, mieszana skuteczniej zbiera pył z twardych podłóg i dywanów
- automatyczne zwiększanie mocy na dywanie – bez tej funkcji robot często przejeżdża po runie z taką samą siłą jak po panelach
Sierść psa albo kota szybko pokazuje, czy sprzęt nadaje się do codziennego używania. Przy jednym krótkowłosym zwierzaku poradzi sobie wiele modeli ze średniej półki. Dwa psy, długowłosy kot i dywany w kilku pokojach to już sytuacja, w której trzeba sprawdzić konstrukcję szczotki, siłę ssania i pojemność zbiornika. Mały pojemnik 300-350 ml przy dużej ilości sierści zapełnia się po 1-2 cyklach. Robot nadal jeździ, ale zbiera mniej.
Najwięcej pracy przy zwierzętach wymaga wałek główny. Włos i sierść nawijają się na łożyska oraz końce szczotki, więc model, w którym do czyszczenia trzeba rozkręcać obudowę, szybko staje się uciążliwy. Wygodniejsze są konstrukcje z łatwym wyjęciem wałka i osłoną otwieraną bez narzędzi. Przy regularnie wnoszonym piasku z łap przydaje się też pojedyncza szczotka boczna o sztywniejszym włosiu – zbiera brud przy listwach i nie rozrzuca go tak mocno jak bardzo miękkie ramiona.
Przy mieszanym układzie podłóg trzeba sprawdzić jeszcze jedną rzecz: jak robot reaguje na czarne dywany i bardzo ciemne wykładziny. Część modeli traktuje je jak uskoki albo schody, bo tak odczytują je czujniki spadku. Efekt jest prosty – urządzenie dojeżdża do krawędzi i zawraca, mimo że powierzchnia jest płaska. Taki problem nadal zdarza się w tańszych konstrukcjach.
W domu ze zwierzętami i dywanami można przyjąć prosty filtr wyboru:
- progi do 1 cm – wystarczy większość sensownych modeli ze średniej półki
- progi 1,5-2 cm – szukaj sprzętu z dobrą trakcją i potwierdzonymi testami przejazdu
- dywany z krótkim runem – przyda się automatyczne podbicie mocy
- dywany wysokie, frędzle, chodniki – sprawdź, czy producent przewiduje wyznaczanie stref zakazanych
- dużo sierści – wybieraj szczotki gumowe albo hybrydowe oraz większy pojemnik na kurz
Jeśli podłogi są głównie twarde, a dywan leży w jednym pokoju, nie ma sensu dopłacać do modelu projektowanego pod trudne runo. Przy kilku dywanach, progach między pokojami i zwierzętach oszczędność na starcie często kończy się częstym odplątywaniem szczotki i ręcznym poprawianiem miejsc, do których robot regularnie nie dojeżdża.
Które marki robotów sprzątających są najczęściej wybierane?
Na półkach sklepowych i w rankingach przewijają się te same marki, ale każda ma inny profil. Jedne skupiają się na dopracowanej nawigacji i mapach, inne na rozbudowanych stacjach opróżniających, a część trzyma równy poziom w niższej cenie. Przy zakupie lepiej patrzeć na poszczególne serie niż na samo logo, bo ta sama marka potrafi mieć w ofercie prosty model do małego mieszkania i sprzęt z wyższej półki do dużego domu.
Najczęściej wybierane marki wyglądają dziś tak:
- iRobot Roomba – marka obecna na rynku od lat, ceniona za odkurzanie i prostą obsługę. W wyższych seriach dobrze radzi sobie z sierścią i ma sprawnie działające stacje, jednak przy porównaniu parametrów często wypada drożej od konkurencji z podobnym wyposażeniem.
- Roborock – częsty wybór w średniej i wyższej półce. Dobrze wypada pod względem mapowania, aplikacji i szerokości oferty, a mopowanie trzyma dobry poziom jak na robota. Tę markę często bierze się pod uwagę do domu z kilkoma pomieszczeniami i przy planowaniu dokładnych harmonogramów.
- Dreame – mocny konkurent dla Roborocka, szczególnie w modelach z rozbudowaną stacją i funkcjami ograniczającymi codzienną obsługę. W wielu seriach już w standardzie dostajesz bogate wyposażenie. Przed zakupem konkretnego modelu trzeba jednak sprawdzić dostępność części i serwisu, bo bywa nierówna.
- Xiaomi – szeroka oferta i duży rozrzut jakości między urządzeniami. Pod tą marką trafiają się modele opłacalne, ale też bardzo podstawowe. Trzeba więc czytać specyfikację i sprawdzać, kto faktycznie wyprodukował dany model, bo samo logo Xiaomi mówi niewiele.
- Ecovacs Deebot – marka mocna w robotach z mopowaniem i stacjami czyszczącymi. W wyższych seriach mocno ogranicza ręczną obsługę, choć sama aplikacja i logika działania nie każdemu odpowiadają tak samo jak u liderów segmentu.
- Samsung – częsty wybór u osób kompletujących sprzęty jednej marki i kupujących w dużych sieciach. Roboty Samsunga są zwykle dopracowane sprzętowo, ale oferta jest węższa niż u chińskich producentów, a relacja ceny do funkcji bywa słabsza.
- Philips – marka obecna głównie w segmencie prostszym i średnim. Dla części użytkowników to plus, bo łatwiej znaleźć model bez rozbudowanych funkcji. Trzeba jednak dokładnie sprawdzić sposób nawigacji i wyposażenie, bo różnice między seriami są duże.
- Viomi, Tefal, Mova, Yeedi – marki wybierane rzadziej, ale regularnie obecne w sklepach i promocjach. Często przyciągają ceną albo wyposażeniem, tylko przed zakupem trzeba sprawdzić, jak wygląda wsparcie aplikacji po roku czy dwóch oraz czy materiały eksploatacyjne są stale dostępne.
Jeśli zależy ci na sprawdzonym ekosystemie i dopracowanej aplikacji, najczęściej porównuje się Roborocka, Dreame, iRobota i Ecovacsa. Przy mniejszym budżecie częściej pojawiają się Xiaomi, Philips albo tańsze serie marek z wyższej półki. Sama rozpoznawalność marki nie wystarczy – lepiej sprawdzić trzy rzeczy: dostępność części, podział pomieszczeń w aplikacji i częstotliwość aktualizacji. To właśnie tutaj wychodzą różnice po kilku miesiącach używania.
Ile kosztuje robot sprzątający i z czego biorą się różnice w cenie?
Przy budżecie 800-1200 zł kupisz zwykle robota do regularnego zbierania kurzu i okruchów z twardych podłóg, ale z prostszą nawigacją, mniej dokładnymi mapami i słabszym mopowaniem. Przedział 1500-2500 zł to dziś środek rynku – tutaj najczęściej pojawia się lidar, dopracowana aplikacja, podział mapy na pomieszczenia i lepsze omijanie przeszkód. Powyżej 3000 zł cena rośnie głównie przez automatyzację obsługi, bardziej rozbudowane systemy mopujące i stację bazową o szerszym zakresie pracy, a nie przez samo odkurzanie podłogi.
Różnice w cenie biorą się przede wszystkim z pięciu elementów:
- Nawigacja i czujniki – robot z lidarem i dobrze działającą mapą sprząta szybciej, rzadziej pomija fragmenty mieszkania i daje więcej ustawień dla poszczególnych pomieszczeń.
- System mopowania – prosty zbiornik z padem kosztuje mniej niż obrotowe pady, pad wibracyjny albo układ unoszący mopy na dywanie.
- Stacja bazowa – sama baza ładująca to najtańszy wariant. Stacja z automatycznym opróżnianiem podnosi cenę wyraźnie. Jeszcze droższe są zestawy płuczące pady, suszące je ciepłym powietrzem i uzupełniające wodę.
- Oprogramowanie – tańszy model może mieć odkurzanie według prostego harmonogramu, a droższy zapis kilku map, kolejność pokoi, strefy bez mopowania i osobną moc ssania dla każdego pomieszczenia.
- Jakość wykonania i serwis – w cenie mieszczą się też lepsze uszczelnienie pojemników, cichsza praca, trwalsze koła, łatwiej dostępne części i sprawniejsza obsługa gwarancyjna.
Najtańsze modele za 500-700 zł kuszą ceną, ale często wymagają ręcznego poprawiania mapy, częstszego wyplątywania włosów ze szczotki i gorzej poruszają się między pomieszczeniami. W małym mieszkaniu o prostym układzie taki zakup jeszcze da się obronić. W domu z progami, dywanami, kilkoma pokojami i codziennym ruchem domowników oszczędność na starcie szybko zamienia się w irytację.
Wyższa cena nie zawsze oznacza sensowny zakup. Jeśli w mieszkaniu jest 45 m2 twardej podłogi i jeden niski dywan, dopłata 1500 zł do stacji myjącej pady zwykle nie zwraca się wygodą. Przy 120-150 m2, psie, kuchni otwartej na salon i codziennym sprzątaniu różnica między robotem za 1800 zł a modelem za 3500-4500 zł bywa odczuwalna już po tygodniu używania.
Przed zakupem najlepiej rozdzielić wydatki na dwie grupy: te, które faktycznie skracają obsługę, i te, które dobrze wyglądają w specyfikacji. Do pierwszej grupy trafiają zwykle dobra mapa, sprawne omijanie przeszkód i dostępność materiałów eksploatacyjnych. Do drugiej – bardzo wysokie wartości mocy ssania bez wyraźnej różnicy w codziennym sprzątaniu oraz rozbudowane tryby używane sporadycznie.
Czy tani robot sprzątający ma sens, czy lepiej dopłacić do droższego modelu?
Przy budżecie poniżej 1000 zł taki zakup sprawdza się głównie w małym mieszkaniu o prostym układzie, z niewielką liczbą przeszkód na podłodze. Taki robot nadaje się do regularnego zbierania kurzu, okruchów i sierści z twardych nawierzchni. Przy przejazdach co 1-2 dni pomaga utrzymać porządek bez sięgania za każdym razem po tradycyjny odkurzacz. Gorzej wypada tam, gdzie ma dokładnie sprzątać kilka pokoi, omijać drobne przedmioty, wracać do wybranych stref i pracować bez częstego nadzoru. W takiej sytuacji niski koszt zakupu szybko oznacza dłuższe sprzątanie, pomijanie części podłogi i więcej ręcznych poprawek. Do małej kawalerki tani robot często wystarcza. Do domu o powierzchni 120-150 m2 taki model rzadko daje wygodę, jakiej oczekuje się od codziennego sprzętu.
Najprościej patrzeć na dopłatę przez pryzmat ograniczeń, których chcesz uniknąć. Tańszy model najczęściej oznacza:
- prostszą nawigację – dłuższy czas sprzątania, więcej losowych przejazdów i większe ryzyko pominięcia części podłogi
- słabszą aplikację – mniej precyzyjne ustawienia, gorsze planowanie pracy i mniejszą kontrolę nad pomieszczeniami
- słabiej dopracowane czujniki – częstsze obijanie mebli oraz problemy z kablami, suszarką i nogami krzeseł
- mniejszy pojemnik i akumulator – szybsze zapełnianie oraz częstsze przerwy przy większym metrażu
- niższą kulturę pracy – więcej hałasu, mniej przewidywalne działanie i częstsze ręczne interwencje
Dopłata najmocniej broni się w trzech sytuacjach:
- dom ze zwierzętami, gdzie robot pracuje codziennie i zbiera dużo sierści
- większy metraż albo układ z kilkoma pokojami i przejściami, gdzie przydaje się sprawna mapa i krótszy czas sprzątania
- oczekiwanie, że urządzenie będzie działało prawie bezobsługowo, bez każdorazowego przygotowywania podłogi i sprawdzania, gdzie utknęło
Jeśli chcesz wydać rozsądnie, trzymaj się prostego podziału. Do okazjonalnego wsparcia w małym mieszkaniu wystarczy model z niższej półki. Do codziennej pracy lepiej celować w środek rynku, zwykle 1500-2500 zł. W tym przedziale różnica w wygodzie używania bywa większa niż sama dopłata. Najdroższe modele mają sens głównie tam, gdzie priorytetem jest ograniczenie obsługi i bardziej rozbudowana automatyzacja, oceniana pod układ domu i sposób sprzątania.
Jaki robot sprzątający sprawdzi się w mieszkaniu, a jaki w dużym domu?
Przy kawalerce albo mieszkaniu do 50-60 m2 najlepiej sprawdza się model, który szybko kończy cykl, sprawnie zawraca w ciasnych miejscach i mieści się pod meblami. Przy takim metrażu mniej liczy się bardzo duży akumulator, a bardziej dobra nawigacja, dopracowana aplikacja i możliwość wysłania robota do jednego pomieszczenia. Jeśli w salonie stoi niski narożnik, a pod łóżkiem jest 9-10 cm prześwitu, wysokość obudowy trzeba porównać bardzo dokładnie, bo kilka milimetrów różnicy zmienia rzeczywisty zasięg sprzątania. W małym mieszkaniu szybko wychodzą też problemy z obijaniem mebli i plątaniem się między krzesłami, więc lepiej szukać modelu, który porusza się przewidywalnie, zamiast chaotycznie odbijać się od przeszkód.
Przy metrażu 70-90 m2 bardziej przydaje się praca na mapie. Dwa przejazdy całego mieszkania prostym robotem zajmują wyraźnie więcej czasu niż sprzątanie według harmonogramu, pokój po pokoju. Przydaje się podział na pomieszczenia, ustawienie kolejności sprzątania i osobne tryby dla kuchni, przedpokoju czy strefy przy kuwecie. Taki układ ogranicza codzienną obsługę, bo nie trzeba za każdym razem sprawdzać, gdzie robot pojechał i które miejsca pominął.
Duży dom stawia już inne wymagania. Przy powierzchni 100-150 m2 sprzęt powinien mieć stabilną mapę, sprawną orientację między pomieszczeniami i akumulator, który wystarczy na sprzątanie całego piętra bez zatrzymania w połowie pracy. Jeśli robot ma sprzątać parter z kuchnią, wiatrołapem i salonem, a później wracać do bardziej zabrudzonych stref, słabszy model przestaje się opłacać, bo cały cykl trwa zbyt długo. W domu szybciej docenia się też stację opróżniającą, bo pojemnik na kurz zapełnia się częściej niż w małym mieszkaniu, zwłaszcza przy dzieciach albo zwierzętach.
Przy dwóch kondygnacjach trzeba od razu sprawdzić obsługę wielu map. Bez tej funkcji każde wniesienie robota na piętro kończy się nowym skanowaniem albo ręcznym uruchamianiem bez podziału na pomieszczenia. W lepszych modelach zapis 3-4 map działa stabilnie i daje osobne harmonogramy dla parteru, piętra czy poddasza. Sam robot schodów oczywiście nie pokona, więc przy takim układzie domu bardziej przydaje się łatwe przenoszenie, wygodny uchwyt i masa urządzenia na poziomie 3-4,5 kg niż rozbudowane funkcje, z których i tak nie skorzystasz na każdej kondygnacji.
Najprostszy podział wygląda tak:
- Mieszkanie do 40 m2 – wystarczy model ze sprawną nawigacją, niewielką wysokością i podstawową mapą, bez dopłacania do bardzo dużej baterii.
- Mieszkanie 40-70 m2 – przydaje się lidar, podział na pomieszczenia i harmonogramy dla wybranych stref.
- Dom lub duże mieszkanie 70-120 m2 – szukaj robota z dokładną mapą, mocniejszym akumulatorem i lepszym omijaniem przeszkód.
- Dom powyżej 120 m2 – przydaje się model z wieloma mapami, stacją opróżniającą i pracą według ustalonej kolejności pomieszczeń.
Układ wnętrza potrafi zmienić więcej niż sam metraż. Mieszkanie 55 m2 z długim przedpokojem, stołem na cienkich nogach i dużą liczbą krzeseł bywa trudniejsze dla robota niż otwarty salon z kuchnią o powierzchni 75 m2. Jeśli na podłodze często leżą kable, zabawki albo miski psa, lepiej od razu celować w model, który sprawnie omija drobne przeszkody. Przy prostym, otwartym układzie można spokojnie zejść półkę niżej i skupić się na jakości samego sprzątania oraz łatwej obsłudze.
